Recep Haşatlı inanmış, içinin dinginliği yüzünde okunan sakin bir Anadolu insanı idi. Başarılı bir iş adamı idi ve çevresinin saygısını kazanmıştı. Politikadan hiç mi hiç bir beklediği yoktu.

Kişiliği sevap ve günah kavramlarıyla biçimlenmiş olduğu için, politik yollardan ticareti için bir şeyler ummak, sonraki yılların ifadesi ile kısa yoldan dönülecek köşeler aramak onun düşüneceği şeyler değildi.

Nitekim Milliyetçi Hareket Partisi’nin İstanbul il başkanı olduktan sonra da, tüccar dostlarının yadırgayan bakışları altında sürekli verdi; o kadar ki, sonunda canını verdi...

1970’li yıllarda Milliyetçi Hareket Partisi’nin mücadelesi, particilik olmaktan çok uzak bir vatan savunması idi.....

Dalgalan ey milyonların simgesi
Dalgalan ey hepimizin kimsesi
Dalgalan ey gönüllerin nefesi
Biz Türkmeniz bizde özgürlük sesi

Dalgalan sen bağçemizin çiçeği
Şehitlerin kanlı nemli gömleği
Her gazinin savaşta sert bileği
Sen ölmeyen Türkmenlerin dileği......

Alparslan Dedi ki;
"Toprağı toprağınızdır, bulutu bulutunuzdur;
Size bir yurt aldım ki bu ebediyyen yurdumuzdur."
Arif Nihat Asya

Otuz yılı aşkın bir zaman geçmesine rağmen dün gibi hatırlıyorum; Takvimler 4 Ekim 1978'i gösterirken gecenin saat 02.00 sinde acı acı çalan telefonla uyanışımı ve aldığım haberle ahizeyi elimden düşürüp bir müddet kendime gelemeyişimi.

ANDA'daki mesai arkadaşım Mehmet Rıfat Yüksel'di telefon eden;"Ahmet ağabey, maalesef çok çok üzüleceğin bir haberim var. Bu akşam da Recep Haşatlı'yı ve oğlunu vurmuşlar! ...

“Diyarbakır'da ilk Kürtçe tiyatro oyununa giden Vali, Kandil'den gelen PKK'lılara, oyunda yer aldıkları için çiçek verdi.”…

Tanıyorum gafilleri
Hainleri tanıyorum
Sormayın söyleyemem
Utanıyorum…

Haberi okuduğumda saat 21.30’ du sanırım. Ve aniden müthiş bir sancı saplandı şakaklarıma. Sanki görünmeyen biri eline almış iki paslı çiviyi, saplamış şakaklarıma ve mütemadiyen vuruyor.....

“Ülkücü Milliyetçi Şehitler” adlı yazımla ilgili birçok e-posta aldım.

Sözlü olarak da görüşlerini bildirenler oldu. Bunların çoğu, adları yazılmayan şehitler hakkındaydı. Bir kısmı da milliyetçilerin ihmalini dile getiriyordu.

Binlerce şehidin adını bir yazı içine sığdırmanın mümkün olmadığı açıktır.

Yine de insanlarımızın, yakınlarının ve dostlarının adlarını görmek istemeleri son derece tabii bir duygudur. Bu sebeple adları bana ulaştırılan bazı şehitlerimizi de aşağıya yazıyorum.....

İstiklal Mahkemeleri tutanaklarının açıklanıp açıklanmaması da, zaten dopdolu gündeme düştü ve kısır bir tartışma başladı! Korkarım bu Mahkmeler de  “Ergenekona” ve “gladyo”ya bağlanacak!

Benim rahmetli babam Kılıç Ali de önemli davaları gören, ağır cezalar, idam kararları (binlerce değil ) vermiş “Ankara İstiklal Mahkemesi”nin ünlü yargıçlarından, Üç Alilerden (Kılıç Ali, Ali Çetinkaya, Necip Ali) biriydi.

Asker kökenliydi hukukçu değildi! Özel Kanuna göre TBMM üyeleri arasından seçilmiş ve Ali Çetinkaya’nın Başkanlığı’ndaki mahkemelerde görev yapmıştı... Ben onun bu göreviyle iftihar ederim.....

Asker ve cemiyet adamı olan M. Rıza Bekin, 1925'te bugün Çin esareti altında bulunan Doğu Türkistan'ın Hoten şehrinde doğmuştur. Uygur Türklerinden olan M. Rıza Bekin, dokuz yaşında iken ailece yurtlarından ayrılıp, Afganistan'da Kabil'e yerleşmişlerdir.

O yıllarda oldukça yüksek seviyede seyreden Türkiye-Afganistan münasebetleriyle, eniştesi Mehmet Emin Buğra'nın girişimi, Türkiye'nin Kabil Büyükelçisi Memduh Şevket Esendal'ın tavassutuyla, yeğeni Niyaz Mehmet'le birlikte askeri okulda okumak için Türkiye'ye gönderilen M.Rıza Bekin, 1938'de Maltepe Askeri Lisesi'nin orta kısmında öğrenime başlamıştır.

1944'de Askeri Liseyi bitiren M. Rıza Bekin, 1944-1946'da Kara Harp okulunu, 1946-1948'de Topçu okulunu bitirerek Topçu subayı olarak Türk ordusuna katılmıştır. ...

Aşağıdaki liste, ölümlerde bile ayrım yapanlar için verilmiştir. Ülkemizde çarpık bir anlayış var. Her kesim, kendini mağdur, kendini mazlum sayıyor. Hele 12 Eylül öncesiyle ilgili yazılan kitaplar, çevrilen diziler, filmler...

Sanki hep bir taraftan adam öldürülmüş; öbür taraf ise hep öldürmüş. Yeni nesillere insafsızca bu yanlış bilgi öğretiliyor. Binlerce milliyetçi ülkücünün öldürüldüğü unutturuluyor.

Son zamanlarda aynı çarpık zihniyetle faili meçhul diye ortalıkta dolaşanların da MHP tarafından niçin kabul edilmediğini anlayamıyorlarmış. Aşağıdaki liste binlerce şehidin sadece küçük bir kısmıdır. Unutulmaması gereken bir husus da ilk öldürülenin Ruhi Kılıçkıran adlı bir milliyetçi olduğudur. İşte bazı şehitlerin isimleri:....

Azerbaycan’ın en büyük simalarından olan şairlerimiz Mikayıl Muşfig’e, Hüseyin Cavit’e, Ahmet Cavad’a ve birçok aydınlarımıza vatanperverlik sevdası ile yazmış olduğu şiirleri ve yazıları yüzünden, “halk düşmanı, vatan haini” suçlamalarıyla kurşuna dizilip öldürülmüşlerdir.

Türkiye’de “Çırpınırdı Karadeniz, Bakıp Türk’ün Bayrağına” şiirini yıllarca marş olarak heyecanla okuyan insanlarımız, bu şiirin Azerbaycan’ın şairi Ahmet Cavad’a ait olduğunun belki de farkında bile değillerdi.

O, Azerbaycan Marşı, “Selam Türkün Bayrağına”, “İstanbul”, “Vatandaş”, “HAK” ve başka birçok vatanperverlik duygularıyla yazdığı şiirleri için kanı, dili, dini bir olan Sovyet sisteminin mangurtları, köleleri tarafından 1937 yılında öldürülmüştür......

Değerli dostlar.
Garip bir ülkemiz var..İlim adına bir meyve verememiş ilim adamlarımız, değerlerimize küfrettiçe büyüyen yazarlarımız, içinden çıktıkları millete düşman aydınlarımız, tüm sermayesi çıplaklığı olan ve pek tutulan sanatçılarımız her yerde boy gösteriyorlar..

İsteyenin istediği zaman istediği mesleğin uzmanı olduğu bu düzende, bende kendi kendime sordum.:

- Sen niye tiyatro yazarı olmuyorsun?

Soru gayet haklıydı.  Hemen kalemi kağıdı elime aldım. Bir perdelik ilk eserimi tam yirmi dakika emek vererek, büyük gayret sarfederek ortaya çıkardım. Türk edebiyatının gözü aydın. Bu eserimi bizim köyün çobanlarına ithaf ediyorum.....