Mart 1977-Kasım 1978

* Muhsin Yazıcıoğlu (Birinci Başkan)
* Abdullah Çatlı (ikinci Başkan)
* Vecdet Şendil (Genel Sekreter)
* Haşim Akten (Genel Sekreter)
* Şevkat Çetin (Teşkilatlandırma Sekreteri)

Çatlı'nın Genel Merkezde ikinci Başkan olması "Emirde robot ama fikirde kulis" tezini empoze etmeye devam etmesini engellememişti. Çatlı cephesi acaba kimleri, hangi sebeple ürkütüyordu? O, ülkücü hareket içinde kilit adam olmuştu. Sözü dinleniyordu, tam güven almıştı, adeta odak noktası haline gelmişti; yani hareket içindeki yeni bir ekoldü. Çatlı efsaneleşmişti. Çatlı ekolü, mücadeleci, savaşçı yapıya sahip, tavır koyabilen ve tavrı sayesinde olayları yönlendirebilen bir kişilik ortaya çıkarmıştı. O, bu ekolü oluştururken, yalnızca sevk ve idare etmemiş bizzat olayların içinde yer almış ve riski paylaşmayı bilmişti. Böylece ülkücülerin gönlünde taht kurmuştu. Çatlı'nın önlenemez yükselişi ve kuvvetli şahsiyeti hareket içinde muhalif bulmakta gecikmedi. Zaten eğer bir liderin önü mecazi anlamda da olsa kaba kuvvetle engellenemez ise geriye bir tek şık kalır: dedikodu. Beceriksiz, risk almaktan korkan ve kitlenin ilgisini çekemeyenler, dedikodu kazanını kaynatmaktan başka bir marifet gösteremeyeceklerdi. O'nu yıpratmak ve gözden düşmesini sağlayabilmek için, bilhassa çıkan tatsız olaylar karşısında; "bütün bu kargaşaları Çatlı'nın adamları çıkarıyorlar" damgasını yapıştırıyorlardı. Çünkü Çatlı'nın önünü kesmenin hesapları yapılıyordu. Hiyerarşik düzen içinde yükselen ve en üst noktaya kilitlenen hareketler,
fertlerin fazla yükselmesine ve otoriteye ortak olmasına müsaade etmezler ve etmediler de! Bu gelişmelerin altında yatan sebeplerden biri de dediğim üzere Çatlı korkusuydu. Çatlı lekelenmeliydi, hem de süratle. Bu mücadele, o günün ÜGD çatısı altında sürüyordu ve MHP teşkilatının bu oluşumda daha doğrusu ÜGD içindeki çekişmelerde taraf olmadığı bilmen başka bir gerçekti.